از آنجایی که سکتههای ایسکمیک و هموراژیک علل و اثرات متفاوتی بر بدن دارند، هر دو نیاز به درمان های متفاوتی دارند. تشخیص سریع برای کاهش آسیب مغزی و با استفاده از روش مناسب برای نوع عارضه مهم است. در ادامه این مطلب، گزینه های درمانی سکته مغزی ایسکمیک و هموراژیک را بیان می کنیم. همچنین برخی نکات کلی برای تسریع روند بهبودی و نقاهت برای هر دو نوع عارضه را پوشش می دهیم.
سکته مغزی ایسکمیک
سکته مغزی ایسکمیک به دلیل انسداد یا باریک شدن عروق رخ می دهد. پزشکان متخصص مغز و اعصاب برای درمان بر روی بازگرداندن جریان کافی خون به مغز تمرکز می کنند. درمان با مصرف داروهایی شروع می شود که لخته ها را از بین برده و از تشکیل لخته های دیگر جلوگیری می کنند. پزشک ممکن است داروهای رقیق کننده خون مانند آسپرین یا تزریق فعال کننده پلاسمینوژن بافتی (TPA) را برای شروع درمان، تجویز کند.
TPA در حذف کردن لخته ها بسیار موثر است. با این حال، تزریق باید ظرف ۴.۵ ساعت از شروع علائم سکته مغزی انجام شود. اقدامات اورژانسی شامل تزریق مستقیم TPA به داخل شریان مغز یا استفاده از کاتتر برای برداشتن فیزیکی لخته است. تحقیقات گسترده ای برای بررسی مزایای این روش ها همواره در حال انجام هستند.
سکته هموراژیک
مهمترین دلیل سکته مغزی هموراژیک، نشت خون به مغز است. برای درمان آن پزشک سعی می کند خونریزی را کنترل و فشار روی مغز را کاهش دهد. معمولا درمان این عارضه با مصرف داروهایی آغاز میشود که فشار را در مغز کاهش میدهند و فشار خون کلی را کنترل میکنند. همچنین این داروها از تشنج و هرگونه انقباض ناگهانی رگهای خونی جلوگیری میکنند.
افرادیکه از از داروهای ضد انعقاد رقیق کننده خون یا داروهای ضد پلاکت مانند وارفارین یا کلوپیدوگرل استفاده می کنند، می توانند داروهایی برای مقابله با اثرات رقیق کننده های خون دریافت کند. امروزه جراحان می توانند برخی از عوارض و مشکلات رگ های خونی را که منجر به سکته های هموراژیک شده یا می توانند منجر شوند، را به خوبی درمان کنند.
علائم سکته مغزی خفیف
بی حسی یا ضعف ناگهانی در عضلات صورت، بازو یا پا، به خصوص در یک سمت بدن از علائم رایج این عارضه هستند. گیجی ناگهانی، مشکل در صحبت کردن، یا مشکل در درک گفتار، اختلال دید ناگهانی در یک یا هر دو چشم نیز از نشانه های دیگر این مشکل هستند.
بیش از یک سوم افرادی که سکته مغزی خفیف یا TIA دارند و تحت درمان قرار نمیگیرند در عرض یک سال دچار سکته مغزی میشوند. ۱۰ تا ۱۵ درصد از افراد در عرض ۳ ماه پس از TIA دچار سکته می شوند. شناسایی و درمان TIA می تواند خطر سکته های بعدی را کاهش دهد.
پیشگیری از سکته مغزی
در واقع شما می توانید با انتخاب های سالم و کنترل شرایط سلامتی خود، از سکته مغزی جلوگیری کنید. در ادامه کارهایی که می توانید برای جلوگیری از این عارضه را انجام دهید، بیان می کنیم:
- مصرف غذاها و نوشیدنی های سالم. انتخاب گزینه های غذایی و میان وعده های سالم می تواند به شما در پیشگیری از سکته کمک کند.
- رعایت تناسب وزن
- داشتن فعالیت بدنی منظم
- عدم مصرف سیگار
- محدود کردن مصرف الکل
- کنترل کلسترول، فشار خون و دیابت یا قند خون به طور منظم
دوران نقاهت و بهبودی سکته مغزی
سکته مغزی یک رویداد بالقوه به منظور تغییر زندگی است که می تواند اثرات فیزیکی و عاطفی پایداری داشته باشد. بهبودی موفقیت آمیز پس از سکته مغزی اغلب شامل درمان های خاصی است، از جمله:
گفتار درمانی
این کار به مشکلات درک گفتار کمک می کند. تمرین، تمدد اعصاب و تغییر سبک ارتباطی همگی می توانند ارتباط را آسان تر کنند.
فیزیوتراپی
این امر می تواند به فرد کمک کند تا حرکت و هماهنگی را دوباره بدست آورد. مهم است که فعال بمانید، حتی اگر این کار در ابتدا دشوار باشد.
کاردرمانی
این مسئله می تواند به فرد کمک کند توانایی خود را در انجام فعالیت های روزانه مانند حمام کردن، آشپزی، لباس پوشیدن، خوردن، خواندن و نوشتن بهبود بخشد.
دوران ریکاوری بخش مهم و مداوم درمان این مشکل است. با کمک صحیح و حمایت دوستان و نزدیکان، بسته به شدت این عارضه، معمولاً برگشت به روتین زندگی عادی زودتر اتفاق می افتد.
مداخلات سریع و حیاتی
درمان سریع برای این عارضه حیاتی است. سکته مغزی یک وضعیت پزشکی جدی است که نیاز به مراقبت های اورژانسی دارد. اگر کسی در کنار شما علائم سکته مغزی را نشان داد، فوراً با ۱۱۵ یا اورژانس تماس بگیرید.
هر ثانیه برای بیمار بسیار مهم و حیاتی است. از هر ۳ بیمار سکته مغزی، ۱ نفر هرگز با اورژانس تماس نمی گیرند.
گرد آوری کننده :فرشته شهبازی کارشناس پرستاری
