برای بالا بردن سطح اکسیژن خون فرد، ممکن است لازم باشد تا اکسیژن از طریق ماسک صورت یا کانولهای بینی که لولههای پلاستیکی کوچکی هستند که برای تامین اکسیژن در بینی فرد قرار داده میشود، استفاده شود. اگر یک دستگاه تنفس مصنوعی - دستگاهی که به فرد کمک میکند تنفس کند - لازم باشد، ممکن است یک لوله تنفسی در نای بیمار قرار داده شود.
کانولا یک لوله پلاستیکی است که برای تامین اکسیژن بیشتر در بینی گذاشته میشود و از طرف دیگر به منبع اکسیژن متصل است
اگر آزمایشات نشان دهد که ادم ریوی نتیجه مشکلی در سیستم گردش خون است، ممکن است نیاز به تزریق داروهای داخل وریدی برای کمک به کاهش حجم مایعات و تنظیم فشار خون باشد.
داروهای ادرارآور (دیورتیکها: Diuretics) رایجترین داروهایی هستند که میتوانند با افزایش میزان ادرار به کاهش تجمع مایع کمک کنند.
بسته به علت خاص و علائم فرد، ممکن است از سایر داروهای زیر نیز برای درمان ادم ریوی استفاده شود:
- گشادکنندههای رگ (وازودیلاتورها: Vasodilators): این داروها رگهای خونی را برای کاهش احتقان ریوی گشاد میکنند.
- مسدودکنندههای مجرای کلسیم: اینها به کاهش فشار خون بالا کمک میکنند.
- اینوتروپ (Inotropes): این نوع دارو میتواند نیروی انقباض عضله قلب را افزایش دهد تا قلب بتواند خون را در سراسر بدن پمپاژ کند.
- مورفین: این دارو میتواند به کاهش اضطراب و تنگی نفس کمک کند. با این حال، به دلیل خطرات بالقوه آن، افرادی که در معرض خطر ابتلا به ادم ریوی هستند باید توصیههای پزشک را برای مدیریت این بیماری با دقت دنبال کنند.
- اگر فردی مبتلا به نارسایی احتقانی قلب است، پیروی از یک رژیم غذایی سالم و متعادل و حفظ وزن متوسط بدن میتواند به کاهش علائم و کاهش خطر ورود به مراحل بعدی ادم ریوی کمک کند.
- ورزش منظم همچنین سلامت قلب را بهبود میبخشد، سایر عادات سبک زندگی سالم، از جمله رعایت موارد زیر میتوانند خطر ابتلا به بیماریهای قلبی و ریوی را کاهش دهند.
- کاهش مصرف نمک: نمک بیش از حد میتواند منجر به احتباس آب شود که به قلب فشار میآورد تا بیشتر کار کند.
- کاهش سطح کلسترول: کلسترول بالا میتواند منجر به رسوب چربی در رگها شود که میتواند علاوه بر ادم ریوی، خطر حمله قلبی و سکته مغزی را افزایش دهد.
- ترک سیگار: تنباکو خطر ابتلا به برخی از بیماریها از جمله بیماری قلبی، بیماری ریوی و مشکلات گردش خون را افزایش میدهد.
ادم ریوی ناشی از صعود به ارتفاعات زیاد را میتوان با صعود تدریجی، مصرف داروها قبل از سفر و پرهیز از فعالیت بیش از حد در حین پیشروی به ارتفاعات، به حداقل رساند.
